به منزل شخصی amo خوش آمدید

بيماری- دكتر روزبه نقشين:
در اوايل قرن 20 سرطان ريه يك بيماري نادر محسوب مي‌شد ولي از حدود سال 1930 افزايش چشمگير و پيشرونده‌اي در موارد ابتلا به آن مشاهده شد و نخستين بار در مطالعات 1950 به بعد نقش سيگار در ايجاد سرطان ريه مشخص شد.
در همين سال‌ها سرطان ريه كشنده‌ترين سرطان در مردان بود ولي افزايش مصرف سيگار در خانم‌ها با تبليغات وسيعي كه در دهه60ميلادي براي فروش اين محصول به ظاهر سودآور صورت مي‌گرفت شاهد افزايش درصد اين سرطان در خانم‌ها بوديم و از 20 سال قبل سرطان ريه با سبقت گرفتن از سرطان پستان در حال حاضر شايع‌ترين عامل مرگ در خانم‌هاست.

توتون، قرن‌ها توسط انسان مصرف مي‌شد ولي توليد سيگارت با دست انسان كه به راحتي در دسترس و به‌شدت اعتياد آور است فرد را به‌صورت مداوم در معرض كارسينوژن‌هاي استنشاقي قرار مي‌دهد.

در 90 درصد افرادي كه به سرطان ريه دچار شده‌اند، سيگار عامل ابتلاست و در مورد هر فردي كه به تازگي سيگاري شده است تعداد سيگاري كه طي هرروز مي‌كشد تعيين‌كننده اين است كه با ادامه آن، 15 تا 20 سال بعد چقدر شانس براي ابتلا به سرطان ريه دارد.غير از سيگار عوامل ديگري مانند سابقه خانوادگي مثبت، عوامل شغلي و محيطي و در كشورهاي در حال توسعه دود حاصل از اجاق‌هاي خوراك پزي و شومينه و بخاري و... نيز در تعيين شانس ابتلا به اين سرطان دخالت دارند.

باوجود عوامل فوق و گسترش روز افزون استعمال سيگار در كشورهاي در حال توسعه براساس گزارش سازمان بهداشت جهاني (دسامبر 2008 )، به‌علت افزايش مصرف دخانيات، در سال2010 سرطان كشنده‌ترين عامل در ميان ساير بيماري‌ها خواهد بود و گوي سبقت را از بيماري‌هاي قلبي – عروقي خواهد ربود.در سال 2010 تخمين زده مي‌شود 4/12 ميليون انسان مبتلا به سرطان در دنيا تشخيص داده شوند كه 6/7 ميليون نفر از آنها بر اثر اين بيماري فوت خواهند كرد و نكته حائز اهميت آن است كه سرطان ريه كشنده‌ترين و درعين حال قابل پيشگيري‌ترين سرطان انسان است.

در كشورهاي غرب، آمار معتادان به سيگار رو به كاهش گذاشته است. اما شركت‌هاي توليد‌كننده سيگار مشتريان خود را در كشورهاي در حال توسعه يافته‌اند كما اينكه براساس گزارشWHO ، 40در صد از سيگاري‌هاي دنيا در 2كشور چين و هندوستان زندگي مي‌كنند.

مهم‌ترين عامل در پيشگيري از ابتلا به سرطان ريه اين است كه مردم را از كشيدن سيگار باز داريم لذا تلاش بيشتر براي ترغيب قانونگذاران جامعه به وضع قوانين مؤثر كه خريد سيگار را به‌خصوص براي جمعيت جوان و نوجوان محدود يا ممنوع كند و جلوگيري جدي از استعمال دخانيات در محافل و اماكن عمومي و اداره‌ها و سازمان‌ها و افزايش ماليات بر فروش سيگار و ممنوع كردن هرگونه تبليغ براي اين محصول مرگ‌آور و در نهايت آموزش مستمر به آحاد جامعه با ايفاي نقش فعال توسط پزشكان و ساير متوليان سلامت جامعه و استفاده صحيح از رسانه‌هاي عمومي براي آگاهي مردم مي‌تواند نقش بسيار مهمي در پيشگيري از گسترش اين بيماري بسيار خطرناك در مردم كشورمان داشته باشد.